Aangrenzend aan onze tuin ligt het land van boer Gert. Zijn schapen hebben grote aantrekkingskracht op zowel ons als op bezoekende vrienden. Blijkbaar is uitzicht hebben op zo'n kudde grazende pluizenbollen een utopie voor 'grachtengordeldieren'.
Read MoreWillekeurig gênant
De afgelopen weken heb ik meegeschreven aan seizoen twee van de (kinder-)serie De Regels van Floor (aanrader!). De afleveringen mocht ik baseren op pijnlijke en gênante herinneringen uit mijn eigen jeugd. De ene na de andere anekdote schudde ik uit mijn mouw.
Read MoreZomercolumn #3: Halfje Bruin
Verhuizen naar een dorp waar nog geen tweehonderd mensen wonen, hoe zullen we daar als nieuwelingen ontvangen worden? De angst dat ze ons wegzetten als arrogante Amsterdammers die het landleven onderschatten, wakkert een vlammende bewijsdrang aan.
Read MoreZomercolumn #2: You maai and you learn
Het is zondagochtend 04.00 uur, tweede paasdag. Over twee maanden verhuizen mijn vriend en ik van Amsterdam naar een oud bakkerijtje met een tuin van een hectare.
Read MoreZomercolumn #1: Weg met druk, hip en happening
Het is een zonnige dag in Amsterdam. Aan de overkant van het water puilen de terrassen uit. Sloepen vol feestende mensen tuffen luidruchtig voorbij. De buurvrouw, die op het balkon zit te zonnen, kijkt even verstoord op als er een grote verhuiswagen de smalle straat inrijdt. Die verhuiswagen komt voor ons, voor mijn vriend en mij.
Read MoreWouter
Het was oktober, 2004. Ik was net begonnen aan mijn eerste jaar op de Filmacademie. We waren allemaal jong - ik 21, jij pas 19. Net zoals we allemaal onbevangen, naïef en ambitieus waren.
Read MoreSchrijf het dan!
Het is twaalf uur ‘s middags, de normaal werkende mens richt zich alweer op de lunch. Ik lig in bed naar het plafond te staren. Het is doodstil in huis. Totdat in de woonkamer mijn laptop begint te ruisen. Via de gang bereikt het me in afgezwakte vorm. Het port en het steekt me: ’Je had toch zo’n briljant idee. Schrijf het dan!’
Read MoreVerlangen naar Shitville
Over een week verhuis ik na dertig jaar in Amsterdam gewoond te hebben de stad uit. Al sinds mijn twintigste droom ik stiekem van een huisje in de natuur, tussen de schapen en koeien. Maar ja, tussen dromen en doen zitten blijkbaar vijftien jaar aan twijfel. Of liever gezegd, ontkenning. Want aan mezelf toegeven dat ik liever in het gras zat dan in het café, dat durfde ik niet.
Read More