Over een week verhuis ik na dertig jaar in Amsterdam gewoond te hebben de stad uit. Al sinds mijn twintigste droom ik stiekem van een huisje in de natuur, tussen de schapen en koeien. Maar ja, tussen dromen en doen zitten blijkbaar vijftien jaar aan twijfel. Of liever gezegd, ontkenning. Want aan mezelf toegeven dat ik liever in het gras zat dan in het café, dat durfde ik niet.
Hoofdpersonages in films leven als de film begint in, wat ze in scenariotermen noemen, hun 'tweedekeusleven'. Ergens diep vanbinnen verlangen ze naar een ander leven. Een leven waarin het deel van hun persoonlijkheid dat ze negeren, waar ze zich voor schamen of dat ze gewoonweg nog niet ontdekt hebben, tot volle bloei kan komen.
Maar om tot deze realisatie te komen moet er eerst een belangrijke levensles geleerd worden. Deze levensles dringt zich steeds heftiger op aan het hoofdpersonage, net zo lang tot er geen enkele uitweg meer is om de confrontatie ermee uit de weg te gaan. Als het diepste verlangen eenmaal is omarmd, wordt het hoofdpersonage beloond met een bevredigende resolutie; de deur naar zijn eerstekeusleven.
Mijn natuurverlangen drong zich eerst nog subtiel aan me op. Ik had een leuk leven in de stad, maar tijdens weekendjes weg naar Waddeneilanden werd ik overvallen door een vreemdsoortige ontspanning. Later kreeg ik hartkloppingen als ik bij terugkeer van een natuurvakantie via het Rokin naar huis moest. En toen ik na drie maanden reizen door Zuid-Afrika huilend thuiskwam op mijn etage in het centrum bleef ik evenveel maanden diep depressief. Vanaf dat moment bleven de hartkloppingen permanent bij me.
Het moment waarop ik de confrontatie niet meer uit de weg kon gaan was het moment dat mijn vriend en ik samen een huis wilden gaan kopen in Amsterdam. Met een knoop in mijn buik liep ik bezichtigingen af. Dat we met ons budget werkelijk waar niets leefbaars konden vinden, ervaarde ik als een opluchting. Na een urenlange, kansloze Fundasessie flapte ik het er ineens uit; "Ik wil de stad uit." En dat was het. Mijn innerlijke natuurmens had gesproken en die liet zich niet meer de mond snoeren.
Vanaf volgende week wonen we in een piepklein dorp in de middle of shitville, in een oud bakkerijtje met een hectare grond eromheen. Het is een plek die alles heeft waar ik al die vijftien jaar stiekem over heb gedroomd en waar ik naar hartenlust vogels kan gaan zitten tellen. Het is de perfecte resolutie voor een personage dat zo lang tegen haar eigen natuur heeft gevochten.
Deze column is gepubliceerd in de PS van het Parool van 6 juni 2018.