Het was tijdens het schrijven van mijn debuutfilm dat ik ze voor het eerst meemaakte: de miskende en gefrustreerde filmmakers. Ze zaten tegenover me bij een filmdiner waar ik me, gebrandmerkt als 'aanstormend talent' voelde alsof ik mijn droom leefde. Zij voelden zich alsof al hun dromen hun waren afgenomen. Hun tirade over de filmindustrie, die van voor- tot nagerecht duurde, vond ik vermoeiend en een beetje sneu. Hoe kan het gebeuren dat een mens zo verzuurd raakt?
Acht jaar en heel wat schrijfuren later vond ik mezelf trillend van woede terug op de wc in een café. Ik was die dag - voor de zoveelste keer sinds die debuutfilm - afgewezen door het Filmfonds. Tijdens een fles wijn had ik een vurig betoog gehouden over mijn talent dat stelselmatig werd tegengewerkt. Met overslaande stem had ik gesteld dat de filmindustrie mij kapotmaakt. Terwijl ik op die wc op adem stond te komen, voelde ik een diep, bonkend verdriet in mijn borst. Verdriet omdat ik me realiseerde dat de droom die ik ooit leefde was veranderd in een slepende verplichting. En dat ik, along the way, exact zo was geworden als die filmmakers op dat diner. Miskend, gefrustreerd en door en door verzuurd.
Enter een crisis waarin ik elke dag speelde met de gedachte om de filmwereld te verlaten. Een yogaretraite op Bali en twee spirituele boeken later realiseerde ik me dat het niet de filmindustrie was die me onderuit haalde, maar ikzelf. Dat ik focuste op negativiteit, mezelf continu met anderen vergeleek, afwijzingen persoonlijk opnam en mijn eigenwaarde van mijn succes liet afhangen. Ik was alleen nog maar bezig met resultaat behalen en vergat te genieten van het proces, van het schrijven zelf. Want hoezo kan schrijven alleen leuk zijn als er succes uit voortkomt? Het gaat toch om de activiteit? Kinderlijk simpel, eigenlijk. Maar ja. Blijkbaar ook kinderlijk simpel om dit volledig te vergeten. Nu ben ik een verlichte, spirituele yogi die alleen maar in het nu leeft en altijd positief is.
Grapje. Het pad der verzuring lonkt nog dagelijks. De afwijzingen zijn immers niet minder geworden, het leven - zowel binnen als buiten de filmindustrie - niet makkelijker. En soms is het best lekker om even een kilometertje op dat pad te lopen klagen. Maar ik weet nu dat ik ook weer terug kan naar een ander pad. Een pad dat makkelijker begaanbaar is en waar de bloemen mooi bloeien. Verzuurd raken is niet iets wat je overkomt, het is een keuze.
Deze column is gepubliceerd in de PS van het Parool van 1 aug 2018.