Het allereerste filmfestival waar ik op uitnodiging naartoe ging was TIFF, in Toronto. Niet het minste festival en ook niet de minste gelegenheid. Onze film De ontmaagding van Eva van End ging hier in première. Dit was zowel het speefilmdebuut van regisseur Michiel ten Horn als van mij als scenarist. Samen met Michiel, onze producente en een van de hoofdacteurs reisde ik naar Toronto.
Alles was overweldigend. De stad, het festival, de zenuwen, de jetlag. Ons aanspreekpunt en baken van rust in de chaos was festivalprogrammeur Steve. Een soort filmhippie in een te groot pak met ongekamde grijze manen. Voorafgaand aan onze première nam hij ons mee naar een Engelse pub, waar hij voor ons allemaal een pint bestelde. Tegen de zenuwen. En omdat we daarna nog steeds nerveus waren, kregen we er nog een. Aangeschoten, maar nog steeds nerveus, gingen we over de rode loper.
Onze première was een groot succes. Staande ovatie, fluitconcert, een rij mensen die met ons op de foto wilden. De Q&A die we daarna onder leiding van Steve deden, liep dankzij de intense opluchting (en die twee pints) volledig gesmeerd. Veel te openhartig deed ik uit de doeken hoe ik de gemankeerde personages op mijn eigen familie had gebaseerd.
De dagen na onze première vlogen voorbij. In een roes, we werden van hot naar her gesleept. Het regende lyrische recensies. Amerikaanse agency's beloofden ons gouden bergen ('Let's make some money'). Buitenlandse producenten spraken enthousiast over remakes in alle talen. 's Avonds gingen we van diners naar feestjes naar karaokeparty's. De jetlag continu als een hamer tegen onze slapen rammend. Overal vonden ze ons veelbelovend. Steve wist het zeker: "You're all gonna fly."
Terug in Nederland gebeurde er natuurlijk helemaal geen reet. De remakes kwamen er niet. De Amerikaanse agency's antwoordden niet meer op onze mails. En ondanks al die lovende recensies wereldwijd stonden we gewoon weer achteraan in de rij als het aankwam op subsidieaanvragen. Soms lachen we er nog om. Weet je nog, 'You are all gonna fly'?
Het enige dat vloog was een filmpje uit het publiek van die Q&A. Mijn moeder vond het op YouTube en had mij jolig de lachers op de hand zien krijgen met anekdotes over onze familie. Kon ze zelf niet echt om lachen. Dat ik ook nog een beetje dronken was, had ze gelukkig niet gezien.
Deze column is gepubliceerd in de filmbijlage van het PAFF.